28 Ağustos 2011 Pazar

The 3rd Thessaloniki Biennale


OLD INTERSECTIONS-MAKE IT NEW

The 3rd Thessaloniki Biennale of Contemporary Art under the title Old Intersection-Make it New, introduces itself to the public from September 18 to December 18, 2011 in Thessaloniki, Greece.

The Biennale of 2011 differs from the previous ones, not only in the area of interest and its realization time, but in its collaborating institutions as well. The State Museum of Contemporary Art is the leader of the team which is comprised by museums-members of the “Thessaloniki – 5 Museums Movement” (5M): Archaeological Museum of Thessaloniki, Museum of Byzantine Culture, Macedonian Museum of Contemporary Art, State Museum of Contemporary Art, Teloglion Foundation of Art AUTH.

The 3rd Thessaloniki Biennale of Contemporary Art under the general title Old Intersection-Make it New focuses on the Mediterranean region and is framed by a main and a parallel programme of artistic events, such as exhibitions by the “5M”, the International Workshop of Young Artists “Domino”, the Performance Festival, and a symposium.

The 3rd Thessaloniki Biennale of Contemporary Art is funded under the Operational Programme Macedonia – Thrace 2007-2013, implemented by the SMCA and co-financed by the European Union (European Regional Development Fund).

The Biennale is also part of the “Thessaloniki: Cultural Crossroads” programme of the Hellenic Ministry of Culture and Tourism, focussing this year on the Middle East, and running under the Municipality of Thessaloniki, Department of Culture, Education and Tourism, the 9th Ephorate of Byzantine Antiquities and other cultural and educational partners jointly.

* Director: Katerina Koskina, SMCA President
* International Advisory Committee:
o Catherine David
o Maria Rosa Girace Pieralisi
o Jannis Kounellis
o Jessica Morgan
o Denys Zacharopoulos
* Main programme curators: Paolo Colombo, Marina Fokidis, Mahita El Bacha Urieta

CURATORS’ TEXT


In the current climate of gathering instability that holds great promise as well as danger, this title, A Rock and a Hard Place, resonates powerfully. It captures the sense of fragility and jeopardy that looms over the wider politics of the Mediterranean and the psychology of the individual. The title refers to the expression “Being caught between a rock and a hard place” which indicates psychological, social, and political dilemmas that often present painful alternatives. The saying originates in Greek mythology, in “The Odyssey”. In his efforts to return home, Odysseus must pass between Scylla and Charybdis. Scylla was a horrible man-eating monster that struck from above the cliffs – the “rock” – while Charydbis was a treacherous whirlpool – the “hard place”. Humanity is capable of both great joys and great miseries. There are no easy solutions as all possible outcomes generally entail a degree of discomfort or a price to pay. The space between a Rock and a Hard Place is indeed a precarious trajectory which, paradoxically, also has the potential to become a positive and productive transition in hindsight.

Affected by a sense of impending danger and ‘Hamletic’ doubt, contemporary artists produce work that is often characterised by a defensive, ironic stance. Leaving behind the strong, iconic gestures and sweeping political statements of the past, A Rock and a Hard Place examines the changes, the shifts, and the different perspectives of more than 50 artists with a special focus on the Eastern Mediterranean. Engaging with the historical significance of the venues and of Thessaloniki — a crucible of cultures for the past 2500 years — the Biennial explores a number of topical issues ranging from social conflict to the quandaries of the individual caught in an economic and existential crisis in the context of the Eastern Mediterranean.

A Rock and a Hard Place will take place in historical buildings of the city: Alatza Imaret, Bazaar Hamam, Bey Hamam, Casa Bianca, Yeni Djami, The Old Pumping station at the port, as well as in five museums: The State Museum of Contemporary Art, The Macedonian Museum of Contemporary Art, The Teloglion Foundation of Art, The Archaeological Museum of Thessaloniki and The Museum of Byzantine Culture, which are part of the consortium that organises the Biennial.

The Biennale will relate to the city of Thessaloniki as a metaphor for its vigorous multicultural character of the past. Each of the buildings, which will house Biennale exhibitions, will form single episodes of the Main Programme’s overall narrative. These episodes will be inspired from the past and present usage of these buildings: their past and contemporary contributions to the social life of the city and to its political under-skin. Current trademarks of specific local neighbourhoods of the city, each of these buildings and their specific character will together determine the content for this biennale.

A Rock and a Hard Place will consist of a historical prologue (prodrome) at the Casa Bianca, a rehearsal for a “futuristic pluralism” at the Alatza Imaret and a polyphony that references the multiple lives of Yeni Djami.

Casa Bianca will be turned into a house for reflection and for conversation: a salon which lifetime spans from the period of its construction until our present day. It will be a place where the history of Thessaloniki will have a bearing and will usher a number of contemporary works that examine the tradition of writing and of narrative in literature: an “ideal library” for artists and visitors alike.

Alatza Imaret will be re-transformed to a colourful “hostel”, as its name indicates (alatza means colourful, and Imaret means house of the poor): A place where a variety of voices-even conflicting ones -will coincide vivaciously , eliminating ostensible discrepancies. The city ‘s hybrid past will resonate through a number of contemporary works. A backyard of relief, Alatza Imaret will grow to be a rehearsal for meaningful conviviality for both the artists and the visitors .

The Yeni Djami will become an anachronistic space where several site-specific artist interventions will create a poetical polyphony where different periods of the city of Thessaloniki – which can all be seen referenced in the Yeni Djami today – will simultaneously resound: Spanish, Moorish, Islamic, Turkish, Ottoman, Jewish…

These three exhibitions will form the heart of the Main Programme, which will also include displays in the five collaborating museums, installations in a number of Islamic monuments, and an information centre that will be an integral part of the exhibition. In addition, a series of performances and interactions will address cultural and popular issues in the Mediterranean area and several artist interventions will link up the buildings that form the constellation of the different parts of the Biennale.

Paolo Colombo, Mahita El Bacha Urieta, Marina Fokidis

The artists

98 Weeks, Mounira Al Solh, Archive (Francesca Boenzi, Paolo Caffoni, Chiara Figone, Ignas Petronis), Francis Alÿs, Arab Image Foundation, Rasheed Araeen, Athanasios Argianas, Katerina Athanasopoulou, Alexandra Bachzetsis, Manfredi Beninati, Christoph Büchel, Pierpaolo Campanini, Vlassis Caniaris, Spartacus Chetwynd, Cinemathèque de Tanger, Keren Cytter, Christina Dimitriadis, e-flux project (Julieta Aranda & Anton Vidokle), Yasmine Eid-Sabbagh (in collaboration with Arab Image Foundation), Thomas Dworzak, Andreas Embirikos, Mounir Fatmi, Emmanuel Finkiel, Penelope Georgiou, Steven C.Harvey, IKONOTV, Mahmoud Kaabour, Dionisis Kavallieratos, Ali Kazma, William Kentridge, Khatt Foundation, Alexander Kluge, Panos Koutroubousis, Nikolaj B.S. Larsen, Solon Lekkas, Sifis Likakis, Katariina Lillqvist, Zeina Maasri, Margherita Manzelli, Irini Miga, Nasreldin Moataz, Bruce Nauman, Pavlos Nikolakopoulos, Olaf Nikolai, Jockum Nordström, Pantelis Pantelopoulos, Alessandro Pessoli, Michail Pirgelis, Angelos Plessas, PRISM TV (Nikos Katsaounis & Nina Paschalidou), Imran Qureshi, Jean-Marc Rochette, Marwan Sahmarani, Yiorgos Sapountzis, Hrair Sarkissian, Yehudit Sasportas, Alberto Savinio, Tayfun Serttas, Ahlam Shibli, Slavs and Tatars, Socratis Socratous, Christiana Soulou, Naoko Takahashi, Ryan Trecartin, Kostas Tsioukas, Andreas Vais, Nanos Valaoritis, Kostis Velonis, Pae White, Constantinos Xenakis, Akram Zaatari.

24 Ağustos 2011 Çarşamba

Kürt Siyasetinin İntiharı / Etyen Mahçupyan

Mağduriyet bazen haklı ama kolaycı siyasetler yaratmakla kalmaz, mağduru zaman içinde tavsayan, tıkanan ve yozlaşan bir ruh haline mahkûm eder.

Mağdur haklı olmayı sürdürür ama haklılığını meşru bir siyasete tahvil etmekte zorlanır. Giderek kendisi ne yaparsa yapsın 'bir gün' haklarını alacağı hayaliyle, sanki ilahi adaletin doğmasını bekler. Oysa somut dünyanın adalet dağıtımı, tarafların haklılığından öte, siyasetlerinin meşruiyetiyle ilgilidir. Böylece bazen mağdurun haklarını yüzyıllarca alamadığı trajik süreçlere doğru gidilir. Mağdur bu sürede karşısındaki gücü suçlar ve yüreğinde mahkum eder, ama çoğu zaman içinde bulunduğu duruma kendi katkısının ne olduğunu sormaz. Bu da söz konusu süreci devam ettirip gider...

Toplumsal aktörlerin intiharı böylece zamana yayılmış olarak yaşanır. Siyasetleri devam eder ama bizzat kendi gözlerinde bile anlamsızlaşır. Dünyanın zihniyetine hitap edemeyen siyasetler, mağduriyeti dillendirseler bile yalnızlaşırlar ve sonuçta idealleri için değil, varoluşlarını sürdürme mücadelesi yaparlar. Kritik eşik, mağduriyet siyasetinin inandırıcılığını yitirdiği, ilan ettiği amaç için uğraşmadığı kanaatinin uyandığı andır. Sonrası, geri dönüşü epeyce zor ve ancak güçlünün yanlış yapmasıyla telafi edilebilecek bir meşruiyet yıpranmasıdır.

Kürt siyaseti bugün söz konusu eşikte. Çukurca pususundan sonra yapılan BDP açıklamasında şöyle denmiş: "Türkiye'nin bu noktaya gelmemesi için aylarca çağrılar yaptık, girişimlerde bulunduk, barışın önünün açılması için büyük çaba sarf ettik. Ancak bütün bu çabalarımız, barış çağrılarımız ne yazık ki karşılıksız kaldı." Belki de BDP'liler kendilerini gerçekten de bu rolde görüyorlar. Ama parlamentoyu veto etmenin üzerine bir de 'demokratik özerklik' ilanının bizzat kendi 'siyasetleri' olduğunu galiba idrak etmiyorlar. Siyaset, idealize edilmiş kavramların güzel cümleler halinde bir çağrı metnine çevrilmesi değil... Siyaset yaptığınız tercihler, somut durumlar karşısında attığınız somut adımlardır. BDP Kürt meselesi bağlamında maalesef bugüne dek ya içi boş ya da yanlış bir çizgi izledi. Yukarıdaki alıntının hiçbir inandırıcılığı kalmadıysa eğer, bunun sorumlusu kendileridir. Yanlış anlaşılmasın, BDP'liler iyi niyetli olabilirler, barışçı bir çözümü gerçekten de isteyebilirler. Doğrusu bu konuda benim de kuşkum yok. Ama siyaset, niyetinizle değil, tavrınız ve tutumunuzla ölçülür.

PKK de barış istediğini söylüyor. Acaba bunun Kürtler için bile inandırıcılığı kaldı mı? Karayılan "Bütün bunlar önderliğimizin savunması içindir" demiş. Ama artık bu boyalı dilin hükmü geçti. PKK birilerinin savunması için değil, kendi varoluşu için mücadele ediyor. Meşruiyetini sürdürmek için de kendi varoluşu ile Kürt toplumunun haklarını, tercih ve taleplerini bir bütünmüş gibi sunmaya çalışıyor. Barış savunuculuğu aslında zorunlu olarak gelinen, kaçınılamayan bir söylem. Bugün Kürt siyasetinin barış istediğini savunmak son derece zor... Çünkü barış bir başkasıyla, çatışma içinde olduğunuz bir tarafla yapılır ve çözüm her iki tarafın da kabullenip içselleştireceği bir ortak kabulü ima eder. Diğer bir deyişle barış istemek, her şeyin kendi istediğin gibi olmayabileceğini, zamana yayılabileceğini, ama kıymetli olanın bu yen senteze doğru yürümek olduğunu kabullenmeyi gerektirir. Oysa Kürt siyaseti bir süredir 'barışı' tek başına tanımlamakla kalmıyor, Türkiye toplumu o noktaya yaklaştıkça çıtayı daha da yukarı çekiyor.

Herhalde bu tutumun hükümeti daha da demokratlaştıracağını düşünmek gibi ahmakça bir stratejiye sahip değiller. Çünkü hükümeti o yolda tutan toplumun demokratlık çizgisinde ilerlemesidir, PKK'nın şiddet siyaseti değil. Öte yandan artan demokratlık isteğini şiddetle karşılayan bir siyasetin bu toplum tarafından makbul bulunacağını varsaymak pek gerçekçi olmasa gerek. Çukurca olayı karşısında sessiz kalan bir hükümetin neyle karşılaşacağı belli değil miydi? PKK daha da ölümlü yeni bir olay yaratacaktı. Kısacası PKK, temel amacının hükümeti savaşa çekmek olduğunu açıkça gösterdi ve hükümete bu bağlamda seçenek bırakmadı. Tabii AKP'nin reform alanında daha hızlı hareket etmesini talep edebiliriz, ancak şu anki durumun 'geciken reform' nedeniyle olmadığını kabul etmek durumundayız.

Görünen o ki, başını PKK'nın çektiği Kürt siyaseti aslında barışa hazır değilmiş... Toplumdaki değişimin AKP hükümetini daha önce hayal bile edilemeyen önerileri tartışma noktasına getirebileceğini öngörememişler... Şimdi bir savaş yaşanacak ve bu süreçte Kürt siyaseti kendisini Kürtlerle göz göze gelmiş bulacak. Çünkü hareket alanı genişleyen bir siyasetin kendisini bilerek tıkaması açıklanması gereken bir durum. Hele zorlanan bu savaşın bizzat Kürtlerin mağduriyetini devam ettirme anlamını taşıdığı açık olduğuna göre, önlerine gelen müzakere siyaseti alternatifini seçmemelerini herhalde bir şekilde anlatacaklar. Belki de kendilerini ilgilendirenin Kürtler değil, Kürtlük olduğunu söyleyerek güçlerini bizzat kendi insanlarına yöneltecekler. Toplumsal aktörlerin intiharı genellikle bir yabancılaşmadır zaten...

Temsil ve Sorumluluk

Bu 'üstünlük' PKK'yı bu süreçte mağduriyetin ima ettiğinden daha sorumlu kılıyor, çünkü 'Kürtlük' adına davranma imtiyazını istediği gibi kullanıyor. Ama ne yazık ki bu tehlikeli de bir sorumluluk... Bir yandan PKK'yı kolaycılığa sevk ederek, Kürtlük uğruna Kürtlerin görmezden gelinmesine, Kürtlerin Kürtlük adına feda edilebilmesi anlayışına yol açıyor. Ancak daha da önemlisi, Kürtlerin 'yarım temsili' nedeniyle vurgunun giderek 'Kürtlüğe' yapılması, yani milliyetçi ve tahakkümcü bir bakışın Kürt siyasetine yerleşmesidir. Bu bakış, antidemokratik bir siyaseti 'demokrat' kelimesinin ardına gizleyerek tedavüle sokmakla kalmıyor, doğrudan şiddet kullanımını rasyonalize ediyor.

Kürt siyasetçilerin şu gerçekle bir an önce yüzleşmelerinde yarar var: Kendilerini düzenli bir biçimde zehirleme istidadı gösteren bir siyaset stratejisinin içindeler. Bu yönde devam ederlerse, PKK'nın ve onun her türlü uzantısının bütün dünya nezdinde gayrimeşru hale düşmesi pek şaşırtıcı olmaz. Yapılması gereken, bugüne kadar verilmiş mücadelenin karşılığını, bugünün dilinin içinde yeniden üreterek alabilmekten geçiyor. Bu ise, muhatabından kaçmayan, konuşmayı ve siyaseti tercih eden, özgüvenli bir Kürt hareketini ima etmekte. Çünkü kendileri farkında olmasa da, PKK'nın şu anki şiddet eğiliminin siyasi anlamı özgüven eksikliği ve sorumluluğu taşıyamama halidir.

Kürtlerin artık kaçak güreşmeyi bırakması gerek. Çünkü temelde hemen her konuda haklılar ve toplum bu meseleye hakkaniyet çerçevesinde bakmaya hazır. Kendi eliyle bu potansiyeli mahveden bir harekete kimsenin acımayacağını idrak etmek lazım.

Kaynak: ZAMAN, 24 Ağustos 2011, Çarşamba

18 Ağustos 2011 Perşembe

MEPPI

The Middle East Photograph Preservation Initiative (MEPPI) is a strategic initiative to promote the preservation and awareness of photograph collections in the broad Middle East, from North Africa and the Arab Peninsula through Western Asia.

Charles Kettaneh (sitting) and his brother.
Anonymous
Lebanon, 1920’s
Collection AIF/Aimée Kettaneh
Copyright © Arab Image Foundation


MEPPI Beirut 2011 - Course announcement

Workshop date: 10 – 18 November 2011
Workshop venue: American University of Beirut, Lebanon
Distance mentoring: December 2011 – July 2012
Follow-up meeting: Late 2012 (date and venue to be determined)

The Arab Image Foundation, the Art Conservation Department at the University of Delaware, The Metropolitan Museum of Art, the Getty Conservation Institute and the Qatar Museums Authority are partners in the Middle East Photograph Preservation Initiative (MEPPI), a strategic initiative to promote the preservation and awareness of photograph collections in the broad Middle East, from North Africa and the Arab Peninsula through Western Asia. Portions of this project are supported by a generous grant from the Andrew W. Mellon Foundation.

The initiative has three interconnected components.

- The MEPPI Survey: a collection survey to assess and identify significant photograph holdings across the Arab World. Collections from Turkey, Iran and Afghanistan may also be included. Three regional research associates are based respectively in the Levant, the Arab Peninsula, and North Africa.

- The MEPPI Courses: a series of three courses which will train personnel responsible for the care of photographic collections in the region

- The MEPPI Symposium: a symposium focusing on the photographic heritage of the broader Middle East for regional policy- and decision-makers

About the MEPPI Courses

Each MEPPI course will provide basic theoretical and practical training in the care of a broad range of photographic materials found in the collections of museums, libraries, archives and other repositories. MEPPI courses have been designed to provide learning and hands-on experience in both classroom and workplace settings over a period of several months. This combination of theoretical and practical training provides the foundation for building a deeper understanding of photographic materials and processes, the deterioration mechanisms associated with them, and appropriate strategies for their long-term preservation.

The three courses will take place between 2011 and 2014 at three separate venues – respectively in Beirut, Doha and Cairo. Each course will be attended by 14-16 participants from photographic collections throughout the region. The international representation among the participants will foster a broad exchange of ideas, philosophies, and techniques for preservation, and will strengthen ties between professionals for continued interaction.

Participants will take part in all three phases of the MEPPI course:

- An eight-day workshop that will include lectures, demonstrations, hands-on projects, collection visits, and case studies.

- An eight-month period of assigned practical work that participants carry out in their own institutions while remaining in contact with an instructor. These assignments will allow participants to apply the concepts and information presented during the workshop to their own collections. Completed assignments will be submitted periodically to the instructor through the MEPPI website. The instructor will mentor participants by providing advice, guidance and additional information either electronically or by telephone to assist them in their work with their collections. The MEPPI website will also allow participants to share information with one another and to take part in joint assignments and projects. Participants can expect to spend from five to ten hours each month on practical work and distance mentoring with an instructor.

- A final four-day meeting of the participants and several of the instructors will allow everyone to share the results of their experiences and to consider the potential next steps in advancing the preservation of their collections. The final meeting will be hosted in a location to be determined and that may vary from the initial workshop location.

About MEPPI Beirut 2011

Venue and date
Applications for the first course – MEPPI Beirut 2011 – are currently being accepted. The course will begin with a workshop that will take place from the 10 to the 18 of November 2011 at the American University of Beirut.
The practical work and mentoring will take place between December 2011 and July 2012. The final meeting of the participants will take place in late 2012.

Cost
There are no fees for attending the workshop, or for participating in the mentoring and follow-up meeting. Travel and per diem for meals and lodging for the workshop and final meeting will be covered or subsidized based on need.
Topics covered in the workshop
- History of photographic materials- Characterization and identification of albumen, silver gelatin, and chromogenic color print materials, glass plate and film base negatives
- Introduction to the characterization of other, more rare photographic materials
- Environmental assessment and practical control measures
- Mitigation from airborne contaminants and pollutants
- Storage and exhibition practices, including cold storage
- Handling guidelines
- Cleaning and stabilization procedures
- Emergency preparedness, response, and recovery
- Balancing collection preservation and access
- Best practices for digitization for access
- Prioritization for preservation
- Contemporary materials: future directions in exhibition and long-term preservation

Instructors will include
- Zeina Arida – Arab Image Foundation
- Franziska Frey – Rochester Institute of Technology
- Debra Hess-Norris – University of Delaware
- Nora Kennedy – The Metropolitan Museum of Art
- Bertrand Lavédrine – Centre de Recherche sur la Conservation des Collections (CNRS)
- Akram Zaatari – Arab Image Foundation
- Other speakers to be determined

Public lectures
The course will include two public lectures, to be determined

Applying to MEPPI Beirut 2011


Eligibility
MEPPI participants will include staff whose duties involve the care of photographic collections in museums, libraries, archives or similar institutions. Such personnel may include curators, photographers, and collection managers and custodians. Applications are welcome from countries of the Levant, the Arab Peninsula and North Africa. Participants from Turkey, Iran and Afghanistan may also be included. Participants will need to qualify for a visa in Lebanon.
Please note that the application process requires a signed statement from the director of the applicant’s institution indicating their complete support for full participation in all phases of the MEPPI. The workshop will be held in English with simultaneous translation available in Arabic and French. Some written course materials may only be available in English and/or French.

Click here to MEPPI

17 Ağustos 2011 Çarşamba

Son 1 ayın "Barış" ve "Demokrasi" listesi;

Bugün yapılan saldırılar ile birlikte Türkiye'de yalnızca son bir ay içerisinde teröre kurban giden askerlerin sayısı 48'e ulaştı. Türkiye'nin her bölgesinden 48 aile, Türkiye'nin tüm dillerinde ağıtlar yakarak bebeklerini mezarlıklara taşıdı. Hiçbirisi profesyonel ordu mensubu olmayan gençlerin çoğu henüz 20'li yaşlarında, çoğu hayatında ilk kez silah kullanmak zorunda kalıyor ve tamamı mecburi bir görevi yerine getirmek için orada... Birçoğu henüz oy bile kullanmamış, tercihi olsa belki barış isteyecek. Onlar henüz, insancıklar. Bu gençleri sırtından vurmayı yiğitlik sayan bir takım zavallılar, kinden nasır tutmuş çirkin suratlarıyla hala utanmadan ekrana çıkıp barış ve demokrasi diyebildikçe, milyonlarca ailenin tüyleri DİKEN DİKEN oluyor artık.

Bu saatten sonra terörist'e, TERÖRİST diyemeyenler çok utansın. Üç milyon seçmenin iradesini hiçe sayıp küstahlıklarından Diyarbakır'da konken partileri verenler çok utansın. 30 senedir yazar, gazeteci, aydın, yayıncı, sanatçı, insan hakları savunucusu kisvesi altında terörün ve ırkçılığın sırtını sıvazlamak dışında hiçbir mucizesi olmayan şiddet rantiyecileri çok utansın. Masum Türk ve Kürt gençlerini sonu başından belli bu korkunç şiddet sarmalının içerisine çekip beş kuruşluk iktidarlarına siper edenler çok utansın.

Mevsim, utanma mevsimi.


15 Temmuz

Kaçırılan 2 asker ve 1 sağlık görevlisinin kurtarılması için başlatılan operasyonda, Silvan İlçesi’nin Dolapdere ve Kulp İlçesi’nin Küplü köyleri arasında Silvan Komando Taburu timleri pusuya düşürüldü, 13 asker şehit oldu, 7 asker yaralandı.

15 Temmuz

Siirt'te polis devriye görevi yapan polis otosuna düzenlenen silahlı saldırıda bir polis memuru şehit oldu.

23 Temmuz
Mardin'in Ömerli ilçesine bağlı İkipınar Köyü'nde görev yaptıkları jandarma karakoluna dönen askerlere PKK'lı teröristlerin düzenlediği saldırıda 1 teğmen 2 astsubay ile 1 uzman çavuş şehit oldu.

26 Temmuz

Diyarbakır'ın Kayapınar İlçesi'nde sanayi sitesindeki Yunus Polis Amirliği’ne el bombalarıyla yapılan saldırıda 5 polis yaralandı.

26 Temmuz

Diyarbakır'ın Hani ilçesinin Gömeç köyü yakınlarında teröristlerce düzenlenen saldırıda 4'ü asker 7 kişi yaralandı.

28 Temmuz

Kahramanmaraş'ın Nurhak ilçesinde askeri aracın geçişi sırasında mayın patladı, 1 asker şehit oldu, 4 asker yaralandı.

30 Temmuz

Hakkari'nin Şemdinli İlçesi yakınlarında yol güvenliğini sağlayan askeri time, bir grup terörist tarafından saldırı düzenlendi. Kayserili er 22 yaşındaki Mustafa Bulut şehit düştü.

1 Ağustos

Van-Başkale karayolunda, PKK üyelerini taşıyan otomobilden askere araca el bombası atılması ve uzun namlulu silahlarla ateş açılması sonucu 3 asker şehit oldu, 4 asker de yaralandı.

7 Ağustos
Bitlis Hizan'da roketatar ve uzun namlulu silahlarla düzenlenen saldırıda 1 polis şehit oldu, 1 polis yaralandı.

7 Ağustos

Hakkari'de teröristler, polis aracına saldırdı. Olayda kalbi duran polis memuru defalarca hayata döndürülmesine rağmen kurtarılamadı.

13 Ağustos
Diyarbakır'ın Kulp ilçesine bağlı Şenyayla bölgesinde yol kesen teröristler, kaymakam adayı ile bir askeri kaçırdı.

13 Ağustos

Şırnak'ın Beytüşşebap ilçesi yakınlarında yol kontrolü yapan askeri birliğe teröristlerce ateş açıldı. Saldırıda 3 asker şehit oldu.

15 Ağustos

Van’da askeri aracın geçişi sırasında PKK’lı töreristlerce yola yerleştirilen mayının patlaması sonucu 3 asker yaralandı.

15 Ağustos

Osmaniye'de PKK terör örgütü mensupları ile çıkan çatışmada 1 asker şehit oldu 1 asker yaralandı.

17 Ağustos

Hakkari’de askeri aracın geçişi sırasında meydana gelen patlamanın ardından bölgede operasyon başlatan askeri birlik, teröristler tarafından pusuya düşürüldü. İlk bilgilere göre saldırıda 1'i binbaşı 9 asker ve 1 köy korucusu şehit oldu.

16 Ağustos 2011 Salı

Maganda mı, Sanatçı mı?

Yine sosyal ağlarda gruplar kurulmuş. Yine konuyla ilgili ilgizsiz binlerce insan bu gruplarda yığılmış. Yine esip savuruyorlar.. Kamusal alan hukukunun adı taliban yasası, uygar prensiplere ayak uydurmanın adı şeriat, kamusal düzeni sağlama bilincinin adı gericilik olmuş. Varsın olsun, ben size işin gerçek yüzünü anlatmaya razıyım.

Bu kez büyük gündemleri Beyoğlu'nda sokak müzisyenlerine belirli sınırlamalar getirilmesi. Bir defa öncellikle iddia ettikleri gibi bir yasak kesinlikle yok. Sadece sokak müzisyenlerinin icraatları artık belirli izinlere tabi tutulacak. Bu da şu demek oluyor, profesyonel olmayan müzisyenlerin her akıllarına estiğinde sokakları diledikleri gibi işgal etmelerinin önüne geçilecek.

Peki kim bu "sanatçı" diye anılan müzisyenler? Beyoğlu sokaklarında son birkaç senedir sokak müziği HORON TEPMEK ve HALAY ÇEKMEK şeklinde icra ediliyor. Kemençe gıcırtısından, saz cozurtusuna uzanan bir yöresel gümbürtü işgali altında Beyoğlu. Bu insanlar müzisyen olmadıkları gibi sanatçı hiç değiller. Zaten birçoğu ellerindeki çalgıları çalmaktan bir haber... Yalnızca gürültü çıkartıyorlar ve civardaki alkolden gözü dönmüş magandaları etraflarına toplayıp akıllarınca sonu kavgayla biten "eğlenceler" yaratıyorlar. Anlaşılacağı üzere Beyoğlu'nda kimsenin jazz yapması yasaklanmış değil, birileri çıkıp keman eşiliğinde yan flüt çalmak istemişte, belediye de tutup zabıta gönderip bunun önüne geçmiş falan hiç değil. Bu kural, gece 00:00'dan itibaren İstiklal Caddesini horon meydanına çevirmeyi alışkanlık edinen maganda kalabalıklarının yarattığı kültürel şiddetin (de) önüne geçme çabası.

"Sokak Sanatçılarının Faaliyetleri Engellenemez!" şeklinde sosyal medya ağlarında yığılan kalabalıkların, bellerindeki silahlarla 30'lu, 40'lı gruplar halinde hayal çeken magandaları kendi kapılarının önüne davet etmelerini ayrıca rica ediyorum. Böylece hem sanatı ve sanatçıyı desteklemiş hem de semt sakinlerini bu büyük beladan kurtarmış olurlar.

Şu sıralar pek ileri görüşlü modernlerimizin sosyal ağlarda sık sık paylaştıkları gibi "Sanatsız bir milletin, hayat damarlarından biri kopmuş demektir" Mustafa Kemal Atatürk'e göre. Benim size tanıklık ettiğim haliyle ise "Sanatçıyla magandayı birbirinden ayırd edemeyen bir güruhun sadece hayat damarları değil tüm gelecek umutları suya düşmüş demektir" çünkü bu kararlar sizlerin idrak edemeyeceği kadar sosyal demokrat prensiplere bağlı kalınarak alınıyor.

Beyoğlu Belediyesine son dönemdeki uygar girişimlerinden dolayı bir kez daha teşekkür eder, sanat ve sanatçının haklarını korumak için yollara düşecek olan arkadaşlara bu değerli davalarında şimdiden bol şans ve zihin açıklığı dilerim.

Mağdurun Güç Siyaseti / Etyen Mahçupyan

İnsan, sürekli olarak kendisine kendisi olduğunu hatırlatmak zorunda kalan tek yaratık.

Gerçek insanın yaptıklarını bir kenara koyup 'insan gibi' davranmaktan söz edebiliyoruz. Beynimizin gelişmesiyle birlikte, bizlere ufuk açan ama aynı zamanda kendimizi kandırmamıza neden olan bir idealizasyon üretmiş durumdayız. Böylece olan biteni basit ve gerçek yüzüyle anlamaya çalışmaktansa, olması gerekene işaret ederek hayali bir gerçekliğin peşinden koşabiliyoruz. Solculuk bu arayışın ideolojik zemine tahvili gibi... Normatif önermelerin kuramsal bir çerçeveye oturtulması sayesinde gerçekliğin kavrandığını sanma hali... Ne var ki hayat bu arada devam ediyor ve bugünün aktörlerini bugüne müdahale etmek üzere siyasi sorumlulukla baş başa bırakıyor. Günün siyasetinin ise genelde afakî doğrulara ve ideallere karnı tok. Eşitlik, özgürlük, adalet gibi kavramlar, her meşrepten siyasete kolaylıkla adapte edilebiliyor ve bu durum hakkaniyetsiz bir düzenin devamını sağlayabiliyor.

Bu değerlendirmeden hareketle her türlü hak arayışlarında yeni bir yaklaşıma ihtiyaç olduğu söylenebilir. Çünkü hayatın her anı bir güç eşitsizliği içeriyor ve dolayısıyla da ideal olanın gerçekleşmesi gücü elde tutanın zihniyetine bağlı oluyor. Öte yandan eğer bu zihniyet ideallerin işaret ettiği yönde olsaydı, zaten hakkaniyetsiz bir dünyada da yaşamazdık. Kısacası, hakkaniyet genellikle hiçbir zaman güçlü olanın kendi arzusuyla gerçekleşmiyor. Burada sözünü ettiğimiz 'gücün' sadece askerî veya politik anlamda olmadığını, örneğin bir ülkede çoğunluk olmayı da içerdiğini unutmamakta yarar var. Çünkü iktidarların güçsüzlere haklarını vermemelerinin meşruiyeti hemen her zaman çoğunluğun iktidara destek vermesiyle, en azından kayıtsız kalmasıyla sağlanıyor.

Böylece mesele güçsüz olanın izleyeceği siyasete geliyor... Tarih, daha hakkaniyetli sistemlere doğru gidişin ya geniş ekonomik ve politik çevre koşullarının zorlamasıyla, ya da güçsüz olanın siyasetiyle başarıldığını gösteriyor. Kısacası, haksızlığa maruz kalanlar çevre koşullarının olgunlaşarak kendiliğinden bir çözümün çıkmasını beklemek istemiyorlarsa, güçlü olanın tutumunu değiştirecek bir siyaset üretmek durumundalar. Olası siyasetlerin ne olabileceği konusunda yine tarihe bakmakta yarar var: Güçsüz olan, ya kendi gücüne, ya da iktidarı elde tutanlardan daha güçlü bir bölgesel/küresel aktöre dayanarak güç savaşı içine girebilir. Örneğin PKK/BDP'nin tercihi halen bu... Veya bir 'tedrici alan kazanma' bakışıyla koşulların uygun olduğu kadarıyla adım adım iyileştirmelerin peşinden gidilebilir. Örneğin Türkiye'deki gayrimüslim cemaatler de böyle davranıyorlar. Aradaki fark mağdurun kendisini ne derece güçlü hissettiğiyle bağlantılı.

Ne var ki her iki tavır da, aslında gücün belirleyiciliğini kabullenmiş, yani güçlünün 'oyun kurallarını' meşrulaştırmış oluyor. Haksızlığa uğramaktan şikâyetçi olanlar, bu haksızlığı yaratmış olan zihniyet dünyasını doğal ve ahlaki olarak kabullenmekte beis görmüyorlar. Gerekçe olarak ise 'gerçekçi' bakmak durumunda olduklarını öne sürüyorlar. Ancak bu tür gerçekçilik, onların ahlaki çıkış noktası olan idealizmi anlamsızlaştırıyor, çünkü kendi iradeleriyle o idealizmin normlarını ihlal ediyorlar. Yalan söylemekten adam öldürmeye uzanabilen bir çizgi bu... Sonuç güçlü olanın baskı siyasetinin çoğunluk tarafından haklı ve meşru bulunması ve güçsüzlerin bir kısır döngü içinde tarihsel süreçte madden ve manen yitip gitmesidir.

Demek ki hakkaniyet peşinde olanların hem gerçekçi olacak, hem de idealist normları siyasetin parçası kılacak bir tutum geliştirmeleri gerekiyor. Bu ise insan denen varlığın teknik açıdan en iyi bildiği alana işaret etmekte: Konuşmak. Çünkü konuşmak siyasetin kendisi ve konuşma, gerçeklikle ideali buluşturabileceğimiz tek mecra. Bu noktada hayalperestlik yapmayalım... Çünkü konuşmanın da bir zihniyeti var ve taraflar otoriter zihniyetle konuşurlarsa, bu birbirini anlama ve sorun çözmeye doğru değil, konuşamamaya ve nihayette de bilerek konuşmamaya kadar gidebilir. Diğer bir deyişle güç kavgası konuşmayı da rahatlıkla esir alabilir. Çözüm, konuşmanın demokrat zihniyette olmasını, yani birbirini anlama ve birlikte ortak bir çözüme doğru yol alma mantığına dayanmasını gerektiriyor.

Ama bu epeyce ideal bir durum... Gerçek durumun ise bundan epeyce uzak olduğu açık. Demek ki haksızlığı yapan ve haksızlığa uğrayan tarafların her ikisinin de demokrat bir tavra doğru gelmesi şart. Önümüzdeki gerçekçi soru şu: Kim önce demokrat olacak? İktidar mı, yoksa hakkaniyet isteyen mi? Tarih bize hakkaniyet arayanın demokrat olma zorunluluğunu, kendi tutumuyla en azından bu yönde davetkâr olması gerektiğini hatırlatıyor. Çünkü güçlü olanın zaten düzeni değiştirme talebi olmadığı gibi, hakkaniyet arayanın bile demokrat olmadığı bir dünyada gücü elde tutandan 'insanlık' beklemek epeyce abes.

Kıssadan hisse şu: Kürtler ve gayrimüslimler bu devletten ve AKP iktidarından şikâyet etmekte haklılar. Ama bu şikâyetleri gerçekçi bir gelecek tasavvuruna dayanmıyor. Gerçekçilik ise, günümüz dünyasında Kürtlerin ve gayrimüslimlerin ancak demokrat olabildikleri oranda daha özgür, eşit ve adil bir dünyada yaşayabileceklerini gösteriyor. Diğer 'siyasetler' ise maalesef sonradan geriye dönüp bakıldığında bir tür ahmaklık olarak kayda geçmeye aday gözüküyor.

15 Ağustos 2011 Pazartesi

Yıldırım Türker ve karbondan eleştiri.

Yıldırım Türker'in bir karbon kağıdı var. Eğer yazdığı en eski yazı ile en güncel yazıyı üst üste koyacak olursanız - araya diğer tüm yazılarını da sıralamayı sakın ola ihmal etmeyin - hepsinin tek bir karbondan çıktığını göreceksiniz. Yıldırım Türker çok ama çok uzun süredir aslında yazmıyor. Yalnızca kelimelerin yerini değiştiriyor. En nihayetinde hep aynı şeyi söylüyor. Bunun için karikatür gibi çok daha konforlu bir mecra dururken, neden hala yazınsal dili seçiyor onu anlayabilmiş değilim. Bence kurduğu o cümleler üzerine de dönüp üç saniyeden fazla düşünmüyor. Belli ki vakti zamanında düşünmüş "haklı" olduğu kanısına varmış, birileri de onun bu radikal çıkışlarını şakşaklamış ve o günden bugüne de üzerinde en küçük bir oynama yapmadan başlamış tekrarlamaya... Hoş güzel, böylesi her gazeteye lazım, fakat her yazısında samimiyetten dem vuran bu sert kalem, acaba dönüp bir kez olsun okuyucularına karşı kendi samimiyetini sorgulamayı düşünüyor mu? Bir yazarın seneler boyunca üzerine tek bir tuğla dahi koyamadan hep aynı dökük şantiyede tıkanıp kalmasını kendi tarihine nasıl açıklıyor? Sonrada tutarlılık mı diyor bunun adına, emin değilim. Bence kolay yol. Anladık çünkü kurban var, anladık çünkü mağdur var, anladık çünkü mazlum var, tüm bu "varoluşlar" üzerinden yazıyorsunuz, anladık bu fosforlu pembe hapın her yüzyılda bağımlısı var. Fakat bir kolaya kaçma ve kritiği inkar yöntemi olarak, Yıldırım Türker'in yazarlığı artık bana hergün biraz daha kıvrıltılmış cümlelerle üç sene boyunca aynı şeyi anlatan lise yıllarımdaki şark kurnazı inkilap tarihçisinin Türk resmi tarih tezini kanıtlama çabasını çağrıştırıyor. Altında, aynı "inandırıcılık" kompleksini seziyorum. Bu mantıktan daha fazlasını göremiyorum, artık.

Halbuki biz değiştik sevgili Yıldırım Türker. Deyim yerinde ise dünya konjonktürüne ayak uydurmaya "falan" başladık, akademiden sanata, siyasetten ekonomiye tüm kavramların içini yeniden doldurup boşalttık, Türkiye 1990'lı yılların atmosferinden çıkalı çok oldu. Çok mu iyi oldu? Bunu iddia etmek başka kanıtlar ister, ki bu yazının konusu o değil. Bana soracak olursanız, hepimiz için o günlerdeki halinden en az 3 kat daha iyi oldu ve de dogmatik olmayan tüm sistemlerde olduğu gibi bizler de belirli bağlamlarda dönüştük. Peki bunu ifade etmek, örneğin beni şunun bunun yandaşı yapar mı? Asla yapmaz. Fakat bu süreci analiz edemeyip, analiz edenleri "dönek" olarak yaftalamak bir süre sonra sizi sabit fikirli bir ortodoksinin kurbanı yapar. Sürece böyle yaklaşan milyonlarca akıl fikir sahibi insanı, solcu klişesi bir tavırla "dönek" olarak hedef gösterip işin içinden tertemiz sıyrılmak sizi hiç tahmin etmediğiniz isimlerle aynı kategoriye sokar. Türkiye'de ciddi bir kesim en elzem özlük hakkını kullandı, dönüşerek. İddia ettiğiniz gibi, dönmedi. Aksine, bulunduğu zamanı farklı katmanlarıyla birlikte anlamanın yöntemlerini geliştirdi. Türkiye'de birbirinden ilgisiz tüm kesimler çok büyüdü. Siz dilediğiniz kadar aksini iddia edin, o yıllarda demokrasi ve hak talepleri bulunanlar azımsanmayacak derecede önemli kazanımlar elde etti. Türkiye sizin Cihangir manzarasından seçemeyeceğiniz kadar derinlemesine bir nonlinear perspektifte büyüdü. Derken yanında yeni bir kuşak büyüdü. En muhafazakarının bile şu gün sizden kat be kat eleştirel ve tarafsız olduğuna parmağımı basarım. Çünkü bugün daha farklı bir ortam ve bu ortamın sizin iddia ettiğinizden çok farklı bir eleştirel yörüngesi var. Bugün herkes, kendisinden başlıyor eşelemeye. Nerede bu devlet(?) feryadı, 1990'lı yıllardan kalan bir haber repliği artık.

O günlerin siyasal dinamiklerine dönecek olursak. Demokrasi ve barışı savundukları için arkasında durduklarımıza ne oldu? Üzgünüm, bir adım dahi ileriye gidemediler. Gerilediler. İlk ağızlardan şiddet içeren ırkçı söylemleriyle kamuoyundaki inandırıcılıklarını kaybettiler. Pek değerli solcularımıza ne oldu? Üzgünüm, ilkele döndüler. Stalin döneminde dahi prim yapması tartışılır marjinal gündemlerin içerisinde kaybolup kendilerini tek bir kök hücreden klonlamaya başladılar. O yıllarda pek ciddiye alıp korkudan tir tir titrediğimiz milliyetçilere ne oldu? Üzgünüm, döküldüler. Son bir senedir püskevit ve porno skandalları dışında hiçbir konuyla ilgili olarak gündeme gelemediler. Aldıkları oy ortada, çocuk güler. O yıllarda güzide ülkemizin tek hamisi olan orduya ne oldu? Üzgünüm, ülkeyi terkettiler. Bir gecede dört general birden istifa ederek, dünyada darbe yapamadığı için devletini terkeden ilk ordu olarak tarihe geçtiler. Şimdi savaşıyorsunuz anlıyorum, fakat kim ile(?), ne ile(?), ne için(?) hiç belli değil... Karbon kağıdınıza yapışan demokrasi ve özgürlük söylemleri, demokrasi ve özgürlük söylemlerinin sonunu tartıştığımız 2011'in Dünyasında artık ironik algılanıyor.

Belki bir tatile çıkın ve Türkiye'ye şöyle biraz uzaktan bakın. Belki Türkiye'yi Türkiyeli olmayanlarla konuşmayı deneyin. Belki biraz moraliniz yerine gelsin, biraz umutlanın, biraz motivasyon, biraz mesafe kazanın. Sorunlar bitmiş değil, hala pek pek pek çok "büyük" sorun olduğu yerde aynı kütleselliği ile duruyor fakat lütfen bu uzun tatilden döndükten sonra mevcut sorunlarımıza mevcut koşullar üzerinden yaklaşan yazılar yazın. Bizler o yazılarda yarını görebilelim, 1990'ların sinir krizinin eşiğindeki haleti ruhiyesini değil. Bugüne dair perspektifleri sorgulamak, sağa sola hakaret etmekten ibaret değil. Aklı en sizin kadar çalışan diğer yazarları satılmış ilan etmekle ya da şunun bunun günde kaç derece döndüğünün hesabını tutmakla hiç alakalı değil. Geldiğimiz nokta bu değil. 2011'in Türkiyesinde dönüşmek, sizin 1990'lardan kalma dogmatik demokrasi ve özgürlük argümanınızın elvermediği derecede başka bir gerçekliğe tekabül ederken, aynı bakış açısıyla bugünü sorgulamaya kalkmak kanımca artık kimsenin haddine değil. Bunu eleştirmeye sonuna kadar varım, fakat dili, sizinki gibi değil.

Adına hak arayıcılığına soyunduğunuz gruplar ve şahsınıza bence bir iyilik yapın. Uzun bir tatile çıkın, 10 senedir aynı yazıyı yazarak ve zamanın bir hayli gerisinde kalarak artık bunu hakettiniz. Biraz takvime bakın, hepimiz için ortak ve yaşanabilir bir coğrafyanın bugün hangi dilleri geliştirmekten geçtiğine samimiyetle bir kez daha göz atın, ertesinde geri dönüp o eskimiş karbon kağıdınızı imha ederek yazmaya yeniden başlayın. Siz bu uzun tatilden dönene kadar ben sizi bir kez daha asla okumayacağım. Tüm yazılarınıza aynı dar perspektiften nüfuz eden ciddiyetsizlik ve bencilliğiniz karşısında, tüylerim ürperiyor çünkü.

1990 sonrası belki gerekliydiniz, 2011'de kafa ütülüyorsunuz.

13 Ağustos 2011 Cumartesi

Omer ile Joanne


Doğu Beyrut / 2010

12 Ağustos 2011 Cuma

Chelsea Ives'in Sorunu Ne?

Londra'da yaşanan ayaklanmalar sonrası bu sabah İranlı yetkililerden gelen "dilerseniz barış gücü gönderelim?" teklifi kara komedinin artık son noktası diyordum, ki yanılmışım. Günün sonunda birkaç gazete alıp Demirören'in balkonunda akşam çayımı içerken The Sun'ın manşetinde dünya olimpiyatlarında Birleşik Krallığı temsil eden kadın atlet Chelsea Ives ile göz göze geldim. Biraz tuhaf görünüyordu. Henüz 18 yaşında olan bu genç kadın, olayların 24 saat öncesinde Westminster'de verilen şık bir davette eski Arsenal yıldızı Martin Keown ve eski Spor Bakanı Richard Caborn ile objektiflere tebessüm ediyordu. Buraya kadar herşey tamam. Birgün sonra ise aynı genç atleti pembe hırkası ve elinde bir kriko ile sokaktaki polis araçlarını parçalerken izliyorduk... Manidar mı? Manidar.

Şu an gözaltında olan Chelsea Ives'in evinde yapılan aramada 5,500 Sterlin değerinde çalıntı mal ele geçirilmiş. Polis araçlarına ve çevredeki Vodafone mağazasına verdiği zarar ise 8.000 Sterlin civarında. 16 kardeşi olan Chelsea, iki yıl önce iletişim becerileri olan gençler için yerel bir yardım kuruluşunu temsil etmek amacıyla görevlendirilmişti. Chelsea'nin ailesi Adrienne ve Roger Ives çifti gazeteye verdikleri röportajda, televizyonda kızlarını tespit ettiklerinde derin bir şok geçirdiklerini ancak hiç üzüntü duymadıklarını, Chelsea'yi çok sevdiklerini ve kızlarının yaşının henüz çok küçük olduğunu ifade ediyor. 1012 Dünya Olimpiyatlarında Chelsea bir kez daha Birleşik Krallığı temsil edecekti.

Anlaşılan o ki, görüntüler teşhis edilip sweatshirt kapşonlarının altına gizlenen yüzler açığa çıktıkça Londra, sosyopatolojik derinliklerinde çok daha çözümsüz bir bilim kurgulsalıkla yüz yüze kalacak.

Birgün önce;


Birgün sonra;





11 Ağustos 2011 Perşembe

Zaytung değil, NTV'de bugün.


Dünya Tersine Döndü


Arap coğrafyasındaki ayaklanmalara ilişkin Batı'dan duymaya alışkın olunan sesler, İngiltere'de yaşanan olaylar nedeniyle Doğu'dan yükselir oldu. İngiltere'de yaşanan olaylara ilişkin iki açıklama Libya ve İran'dan geldi. Kaddafi yönetimi, İngiltere'deki yağma, kundaklama ve şiddet olayları nedeniyle Başbakanı David Cameron'ın "tüm meşruiyetini kaybettiğini" öne sürerek, çekilmesi çağrısında bulundu.

Muammer Kaddafi yönetimi adına konuşan Dışişleri Bakan Yardımcısı Halid Kalim, "Cameron ve hükümetinin, kendilerine karşı düzenlenen gösterilerin ve bu barışçı gösterilere katılanlara polisin şiddet göstermesinin ardından çekilmesi gerektiğini" iddia ederek, "Cameron ve hükümetinin tüm meşruiyetini kaybettiğini" söyledi.

"Bu gösterilerin, kendini zorla benimsetmeye çalışan bu hükümeti İngiliz halkının reddettiğini gösterdiğini" öne süren Kaaim, "Güvenlik Konseyi ve uluslararası topluma, İngiliz halkının haklarına karşı yapılan bu saldırganlık karşısında kollarının bağlı kalmaması" çağrısında bulundu.

İRAN'DAN VATANDAŞLARA UYARI

İran da, İngiltere'deki olaylardan dolayı vatandaşlarından zorunlu olmadıkça bu ülkeye gitmemelerini istedi. İran Dışişleri Bakanlığı, İngiltere'de bir süredir devam eden olayların can ve mal güvenliği açısından tehlike oluşturabileceğini belirterek, vatandaşlarını bu ülkeye gitmemeleri konusunda uyardı.

Vatandaşlarından mecbur kalmadıkları sürece İngiltere'ye gitmemelerini isteyen Tahran yönetimi, zorunlu ziyaretlerde ise olayların olduğu bölgelerden uzak durulması tavsiyesinde bulundu. İngiltere'de ikamet eden İranlılardan da gösteri ve olayların olduğu yerlerden uzak durmaları istendi.

İran, ayrıca vatandaşlarından İngiltere'deki olay ve gelişmeleri de kendi kitle iletişim kanallarından takip etmeleri önerisinde bulundu.

'SOSYAL BİR PATLAMADAN ENDİŞE EDİYORUM'

İngiliz siyasetçilerden halka özgürlük ve sosyal konularda söz hakkı vermesini isteyen Ahmedinejad, ''Batıda hiç kimsenin kontrol edemeyeceği sosyal bir patlamadan endişe ediyorum'' diye konuştu.

Ahmedinejad, ''İngiliz devlet adamları, başka ülkelerin içişlerine karışacaklarına, Afganistan, Libya ve bölgemize asker çıkaracaklarına kendi halklarının sorunlarını halletsinler'' ifadesini kullandı.

İngiltere'deki olaylara polisin müdahalesi karşısında BM ve Güvenlik Konseyinin sessiz kalmasını da eleştiren Ahmedinejad, bu olayların yüzde birinin başka bir ülkede meydana gelmesi halinde ilgili kurumların hemen insan hakları savunuculuğuna soyunacağını söyledi.

Ahmedinejad, dünya genelindeki tüm sorunların temelinde son birkaç asırdır uygulanan yanlış yöntemler olduğunu sözlerine ekledi.

9 Ağustos 2011 Salı

şu sıralar.


Tüm sistemlerin kendilerini teker teker içeriden dinamitlemeye başladığı olağanüstü bir yüzyıla tanıklık ediyoruz! Şimdi ne o büyük devrimcilere, ne ağdalı bağlaçlarla kaleme alınmış kabız manifestolara ne de onların tek sıraya dizilmiş fason direnişçilerine ihtiyacımız var. Hiç olmadığı kadar baskın, şu sıralar ruh. Ve onun türlü yeni hastalıkları. Ve onun türlü yeni zaafları. Ve onun türlü yeni ihtirasları. Ve onun türlü yeni intikam metodları. Bambaşka bir jenerasyonun çıldırışına tanıklık ediyoruz şimdi. Bu yeni ruh, ipad kullanmak istiyor.

Bu kadar bayağı ve öz şimdi, görülmedik bir hızla başa saran şey hikayeyi. Bu gerçek bir ruh devrimi. İnsanlık tarihinin en ensesi kalın sistemlerinin ardı ardına kendisini imha etmeye başlaması bir dizi kehanetten ibaret değil. Yerkürenin her noktasında başka bir çoşkuyla patlıyoruz! Sağla solla uğraşmayı erteledik, şimdilerde hepimiz kendi içimizdeki "kendilerimizle" hesaplaşmayı öğreniyoruz. Şimdilerde herkes, en büyük dönüşümün kendi gerçekliği ile hesaplaşmaktan geçtiği bir boyut atlıyor. Hiçbir yere gitmek yok. O halde buyuralım, derhal buradan okumaya başlayalım tekrar; yapı-bozumu ve şizoanaliz'i. Kehanet değil. Şimdilik tek kelime ile WOW! Müzik dinlenip, kutlanası.

Dalston ve Türkler


Tahmin ettiğim görüntüler gelmeye başladı. Gece boyunca Dalston - Kingsland High Street'in gerçek aktörleri, Türkler sokakta..

Ortak ifade: Polis yok, community var.

Göçmenler Arası Olasılıklar, Magna Carta, Yağma ve Yer Kavgası gibi şeyler üzerine..

Dalston'da mahalleyi yağmacılardan korumak için toplanan Türkler. Başlığı: The Turkish community of Dalston are chasing away rioters. What a great sense of community!

Londra'da üçüncü gününe giren olayları ilk duyduğum andan itibaren şaşırmadım. Sadece ne kadar ileriye gidebileceği üzerine tahmin yürütmeye çalıştım. Sonra bundan da, vazgeçtim. Bu sabah Brixton'u duydum. Güney'e kadar inmişti isyan adı altında destekçi toplayan apolitik yağma dalgası. Ortada ne politik bir gösteri, ne altında bir örgüt bağlantısı ne de siyasal zemine oturabilecek bir tartışma vardı gerçekte. Bizlerin henüz tanışık olmadığı başka bir kırılma noktası bu. Olayların özü, her zamanki gibi Londra'nın kangrenleşen sosyolojik katmanları arasındaki ruhsal gerilime dayanıyordu. Çok uzun süredir patlamaya hazır bir bomba olarak bekliyordu Londra, yalnızca zamanı üzerine bahisler tutmaktan sıkılmıştık kendi aramızda. Şimdi vahşi kapitalizmin dünyada en ağır hissedildiği bu paramparça şehirde, olması gerektiği gibi, belkendiği şekilde, bütün şiddetiyle vuku buluyor dehşet. Olan Mark&Spencer raflarına oluyor, Tesco'nun attığı çöpleri kapışmak için izdiham yaratan Londralılar daha iyi marka iç çamaşırı giymek istiyor. İleri demokrasinin onlara tanıdığı hakları iyi biliyor ve gidebilecekleri son noktaya kadar gitmek için çabalıyorlar artık. Olan bu, kararlılar. Bir şehrin başına gelebilecek en hüzünlü ihtimallerden birisiydi değil mi bu?

Akşam saatleri ile birlikte olayların Kuzey Doğu Londra'daki Hackney bölgesine sıçradığını duyduğumda ise koca bir EYVAH dedim. Burası benim en gerçek Londram idi. Daha genelde ise bohemlerin, sanatçıların, punkların ve squatcıların toplanma merkezlerinden birisiydi. Londra'ın genel havasından farklı olarak turistik olmayan, mahalle kültürünün hakim olduğu ve kendine özgü yasaları olan, bu yasaların uygulandığı bir yerdi burası. Diğer yandan "alnernatif, sıradışı ya da marjinal" kodların bedelini bir süre sonra gentrification riski ile ödemeye mahkum olan dünya kentlerindeki benzerlerinden farksızdı. Son dönemlerini görmüştüm Hackney - Dalston hattının. Böyle yerlerden her ayrılışınızda, gelecek ziyaretinizde çok daha farklı (steril) bulacağınızın hüznünü yaşarsınız, öyle ayrılmıştım.

Hackney bölgesinin bir diğer tanımlayıcı özelliği ise; Türkler. Bu mahalle aynı zamanda Londra'nın en kalabalık Türk toplumunu ağırlıyor. Çoğu artık mal ve iş sahibi. Bölgede eskiye uzanan bir varlıkları ve baskınlıkları var. Diğer göçmenler arasında hızla sivrilmiş bir toplum. Çocukları St Martins ya da Goldsmiths'den mezun olup sanatçı oluyor. Entegrasyona kapalı muhafazakar Türk göçmen prototipinden çok farklı bir mizaca sahipler. Herşeyden önce Londralılar ve Londra'nın Avrupa'nın diğer kentlerine oranla onlara sunduğu olanakların farkındalar. Mahalleyi Siyahlarla, Ortodoks Yahudilerle ve son dönemde Polonyalılarla kesişerek paylaşıyorlar. Fakat Türklerin tüm diğer toplumlardan farklı bir özellikleri daha var. Bölgede kültürel hakimiyet kurmaktan öte polisin dahi senelerce yerine getiremediği bir kontrol gücüne sahip olmuşlar. Londra'da bir tür asayiş toplumu olmuş Türkler. Suç oranları çok düşük, hırsızlık yapmıyorlar ve Birleşik Krallık yasalarıyla çatıştıkları bir toplu sicil tarihleri yok. Deyim yerindeyse, beyaz zenciler.

50'li yaşlarında Londralı bir arkadaşım, Hackney'den bahsederken 2. Dünya Savaşı sonrası boşalan ve Siyah göçmenlerin eline geçen bu mahallenin Türklerden önce çok tehlikeli bir yer olduğundan bahsetmişti. Hala çok tekin değil, fakat o bölgede Türklerin hakimiyeti Siyahlardan almaları sonucunda mahallenin bugünkü alternatif karakterini kazandığını söylüyordu. Bu belki ayrı bir yazının konusu. Çünkü Türk göçmenlerin en ilginç özellikleri, göç ettikleri Avrupa kentlerinde merkeze hayli yakın olan, fakat yoksulluğa terkedilmiş en kriminal mahallelere yerleşmeleri. Bir süre sonra bu merkezi mahallelerde mülk ve kontrol sahibi oluyorlar. Bu çöküntü bölgelerini başka bir açıdan ıslah ediyorlar. Akabinde ise bu lokasyonlar gentrification'a açılıyor. Bugün Avrupa'nın birçok kentinde emlak fiyatlarının en çok yükseldiği mahallelerin Türklere ait olması ilginç bir tesadüften ibaret değil. Bu konuda bir araştırma yok. Fakat Berlin'in Kreuzberg ya da Londra'nın Hackney bölgesinde bugün tartışılan şeylerin birbirine çok yakın olduğunu biliyoruz. 15 sene öncesine kadar Türkler tarafından 5 - 10 bin Pound gibi fiyatlara satın alınan Victorian Dönemi binalara şimdilerde Hackney'de paha biçilemiyor. Türkler, Avrupalılardan ve diğer göçmenlerden farklı olarak işlettikleri dükkanları 24 saat açık tutuyorlar. Bu durum bir süre sonra onların yaşadığı mahallelerdeki yoğunluğu arttıyor. Çünkü gece 00:00'dan sonra sıcak çorba içebileceğiniz restaurantlar ya da sigara - alkol alabileceğiniz küçük marketler sadece Türk mahallelerinde. Üstelik ucuz. Önce alternatif tipler, ardından kelli felli bohemler derken bir anda kentlerin en eğlenceli ve kozmopolit merkezlerine dönüşebiliyor buralar. Böyle anlıyoruz, Türk mahallelerinin kısa tarihinden. Şimdilerde ise bu çekim gücünün ortaya koyduğu diğer olasılıklar üzerine kafa yoruyoruz.

O büyük EYVAH'a geri dönersek. Hackney - Dalston hattı elden gidiyor diye eyvah demedim elbette. Mahalledeki Türklerin bu duruma müdahale edeceğine adım kadar emin olduğum için eyvah dedim. Başka bir çatışmayı alevleyebilirdi. İngiliz polisinin Magna Carta kanunlarıyla son yarım asırdır altından kalkamadığı bir yer burası. Fakat bu sorunların altından kalkmaya dünden razı bir toplum daha yaşıyordu orada. Jargon biliyordu ve gerektiğinde bu gücünü çekinmeksizin kullanıyordu. Deyim yerindeyse, zaten senelerdir siyahları sadece onlar bastırabiliyordu. Birçoğu dükkan ve ev sahibiydi. Zamanında babalarının fabrikalarda çürüme pahasına çalışarak elde ettikleri mülklerini zaten rekabet halinde oldukları siyahlara yaktırmaya hiç niyetleri yoktu. Derken, sandığım gibi oldu. Gece yarısı gibi, mahallede yaşayan binlerce Türkiye kökenlinin gruplar halinde sokakları tutmaya başladıkları haberi geldi. Tam tahmin ettiğim gibi, yine şaşırmadım. Yalnızca koca bir EYVAH!

Oradan yaşayan yakınlarımdan aldığım haberlere göre gece yarısından itibaren çatışmalar adeta iç savaş noktasına gelmiş, konu İngiliz polisinin kontrolünden çıkalı çok olmuş, göçmenler arası başka bir hesabın kesileceğinin çanları çalmaya başlamış durumda. İngiltere topraklarında, bambaşka coğrafyalardan, bambaşka renklerden, bambaşka yüzlerin meydan muharebesi başlıyor şimdi. Vahşi kapitalizmin en ağır bedeli ödeniyor bugün. Yüzlerce sene denizaşırı toprakları kontrolü altında tutan büyük Londra, şimdi hiç tezahür edemediği bir savaşı kendi sokaklarında yaşıyor. Kontrol edemiyor.

Şimdi çok zor Londra. Şimdi öylesine ağza alınmamış kelimeler, öylesine hatırlanmamış vukuatlar, öylesine es geçilmiş tarihler dile gelecek ki... Londra, kimin kimle savaştığını kestiremediği bu yangın meydanında, belki de ilk kez kendi gerçekliği ile yüzleşecek. Böylelikle ilk kez kendi tarihiyle savaşmış olacak. Bu savaştan samimi bir iç hesaplaşma mı çıkartacak yoksa eski stratejilerine geri dönerek toplumları birbirine kırdırmak üzerinden göreli güvenliğini mi kontrol altında tutmaya çalışacak, göreceğiz. Londra'yı belki ilk kez bu kadar gerçek göreceğiz.

Bence Kraliçe Çıplak!

6 Ağustos 2011 Cumartesi

finally someone in the art world to speak out against ai weiwei's egoistic aesthetics, and it is a chinese counterpart:

San Francisco Art Institute director Hou Hanru argues that human rights are being turned into a global slogan. Citing Ai Weiwei as an example, Hou suggests that one can observe how the global art world is blending more and more into the market, and how the market is always looking for the “other” that can be consumed right away. “It is not about a certain aesthetic, but it’s about what I have called ‘tokenist images,’ ” he says, noting that these are “spectacular, recognizable eye-catchers.” For example, Hou questions the ways in which Ai stands up for human rights but also takes pictures of himself after he is beaten by the police, and turns the image into one of his main works for the West. Hou claims, “It’s just about generating an image that will satisfy the political voyeurism with a new spectacle.” In the interview, Hou goes on to discuss Brecht and strategies of distancing or alienation after World War II. “How can we complicate the relationship between production and consumption or reception?” Hou asks. “Brecht insisted on his independence. He wanted to create a space that would cool off our excessive passion for good.

5 Ağustos 2011 Cuma

Beyoğlu'nda Neler Oluyor? / Korhan Gümüş

Beyoğlu'nda masaların kaldırılması, zamanlama itibarıyla Ramazan ayı
öncesine gelmesi nedeniyle çeşitli çağrışımlara neden oldu. Acaba
kentin eğlence merkezi haline gelen Beyoğlu zaptürapt altına alınmaya
çalışılıyordu? Ancak yakın tarihe bakıldığında tersinin olduğunu
söylemek mümkün.

94 yılında, Refah Partisi'nin hem Büyükşehir Belediyesi'nde, hem de
Beyoğlu Belediyesi'nde iktidara gelmesi ile birlikte Beyoğlu'nda bir
masa savaşı yaşanmış, kendi yaşama biçimlerinin tehdit altında
olduğunu düşünen insanlar Nevizade Sokağı'na içki masası kurmuşlardı.

Bundan sonraki süreçte farklı gelişmeler yaşandı. 2000'li yıllardan
sonra Kadir Topbaş'ın yönetimindeki Beyoğlu Belediyesi bir özgürlük
havası estirdi. Beyoğlu Platformu adı altında STK'ların ve eğlence
yerlerinin sahiplerinin katıldığı haftalık toplantılar düzenlendi.
Beyoğlu Belediyesi yeni açılan otellerin ve içkili restoranların
Kültür ve Turizm Bakanlığı'ndan ruhsatlarını takip eden,
faaliyetlerini kolaylaştıran bir hüviyet kazandı.

Bu gelişmenin iki nedeni vardı:

Birincisi 28 Şubat süreci sonrasında Ak Parti'nin geliştirdiği yeni
zihniyet. Bu herkesin kendi yaşama biçimine saygı gösteren, korkuları
yumuşatmayı hedefleyen bir anlayıştı ve içki de tıpkı başörtüsü gibi
yaşam tarzına müdahale tartışmalarının odağında yer alıyordu.

Ancak ikinci neden de önemliydi. Yöneticilerin gelirleri artırmaya
ihtiyaçları vardı ve eğlence işyerleri belediyelerin en önemli gelir
kaynaklarından biriydi. Bedelini ödemeye razı olan, içkisini de
içebilirdi.

Belediye yöneticileri masaların müşteriler otururken, hatta yemek
yenir, içki içilirken kaldırılmasının gerekçesini de şöyle
açıkladılar: "Bazı işyerleri müşterileri canlı kalkan olarak
kullanıyorlar. Bu nedenle müşteriler varken masaları kaldırmak
zorundaydık...." Bu nedenle belediye yetkilileri güvenlik güçlerini de
yardıma çağırarak bu operasyonu gerçekleştirmiş.

Bu durumda insanın aklına hemen şöyle bir soru geliyor: Masalar bu
şekilde, sanki bir yağ lekesi gibi yaya alanlarına yayılırken kimse
görmedi mi? Bu masaları sokaklara, yaya alanlarına yerleştiren eğlence
yeri sahipleri belediyeye her ay işgaliye parası ödemiyor muydu?
Mesele tam da belediyenin karşısındaki en örgütlü sivil toplum kesimi
olan "turizmciler"in kendi kamu yararı anlayışlarını dikte ettirmesi
değil mi? Öyleyse belediyenin kamu görevi de Beyoğlu'nda yaşayan
farklı toplum kesimlerinin isteklerini dikkate almak değil mi?

Sorun masaların yolları işgal etmesi ile sınırlı değil: Cuma,
Cumartesi ve Pazar günleri binaların çatılarında gece yarılarına,
hatta sabaha kadar gümbür gümbür patırtı yapanlara karışan yok.
Geceleri uyuyamayanların, sağlığını yitirenlerin yapabileceği tek şey
kalıyor: Semtlerini terk etmek! Şikayet ettiğinizde ise yetkililer "
ne yapalım, kültürümüz böyle" cevabını veriyorlar. Oysaki yönetmeliğe
göre belli bir desibel sınırı var. Bunun da kültürle değil, kuralların
uygulanması ile ilgili bir sorun olduğu çok açık. Ama yaz sıcağında
işletme sahipleri izolasyon yapma masrafına katlanmamak için bu kolay
yolu tercih ediyorlar.

İkinci konu da kaldırımların işgal edilmesi ve insan hayatını
tehlikeye atacak şekilde oyulması. Yetkililer şikayet eden semtlileri
"esnafın ekmek parası kazanmasını engelleyen tuzukurular" olarak
niteliyorlar. Esnafı şikayetçilere karşı kışkırtıyorlar.

Demek ki sorunun birkaç veçhesi var ve kamunun görevi tam da bu
noktada açıklık kazanıyor: Belediyenin görevi yalnızca zabıta işlevi
değil, demokratik katılımı sağlama meselesi olmalı. Belediye her
şeyden önce farklı ihtiyaçları dikkate alarak, herkesin katılımını
sağlayarak (Koruma Yasası'nda da yer aldığı gibi ) bir yönetim planı
yapmak zorunda. Eğer bu meseleyi "yaşam tarzına müdahale duyarlılığı"
açısından ele alacaksak, eksiklik tam da burada.