making of figurative essays on post-colonialism

POINT ZERO - SIFIR NOKTASI

Scroll down for English

SIFIR NOKTASI / 13 eylül - 19 Kasım 2011

artSümer Karaköy'deki yeni galeri mekânında Sıfır Noktasını sunar.

Sanatçılar: Antonio Cosentino, Ceren Oykut, Damla Tokcan Faro, Erdal Duman, Gözde İlkin, Gökçe Er, İnci Furni, Merve Çanakçı, Onur Gülfidan, Tayfun Serttaş

artSümer, Karaköy'deki açılış sergisini sanatçılarının belirlediği Sıfır Noktası ile gerçekleştiriyor. Sıfır Noktası, bienal ile eş zamanlı olarak iki yılda bir sıfırlanan gündeme bir gönderme: Keşfetmek ve koşullanmak arasında, unutmak ve hatırlamak hattında. Neredeyse ana karakterlerini yitirmiş, nötrleşmiş merkezler, kendinden kopmuş hikayeler, kesintiye uğraşmış tarih ve insanları üzerine.

Serginin sanatçıları kimi zaman iki uç arasında, karşıtlık ile, kimi zaman bağlamsız bir kendilikte mevcut sıfır kavramını aşındırıyorlar. Çizimlerinde kent kozmolojisini tepetaklak olmuş medeniyet fikriyle yorumlayan Ceren Oykut, İstanbul'un en eski buluntu alanlarından Yarımburgaz Mağarası'nın arkeolojik kazısını yapıyor bu kez. Kör bir noktada unutulmuş, üst üste binen katmanlarıyla zamansız, yersiz, boşlukta, yok bir alan. Antonio Cosentino ise hayal bir alana götürüyor izleyiciyi... Ahmet Hamdi Tanpınar'ın Huzur romanında betimlediği falezlere. Cosentino, bir anlatıyı tekrar üretirken, karakterinin adını değiştirerek aynı ama farklı bir yerde, aynı ama uzak bir hissi arıyor; üretilmiş kimlikler ve süregelen algılarıyla halleşerek... Gözde İlkin bu soruyu nüfus cüzdanıyla soruyor, kimliğin hükmü geçer görüntüsünü bozarak. Anne ve baba adı arasında, pembe ve mavi arasında, evli ve bekar arasında kimlik üzerine verilen sosyal, cinsel ve inanç hükümleri, ne derece tercih ettirilmiş, ne derece tercih edilmiştir? Dönüşümün kaydının tutulamadığı ara alanı gösteriyor. Kimliğin sıfırlandığı nokta, hükümsüz bir nokta.

Köklerle ve kökenlerle, tarih ve anlatımı üzerine çalışan Tayfun Serttaş, Beyrut'tan İstanbul'a yüzyılın ilk çeyreğinden kalan iki bebek arabası taşıyor. Kolonyalizm yıllarında Fransız ailelerin Beyrut sokaklarında bebeklerini gezdirdikleri arabalar, bu kez karşılıklı olarak ip güreşi yapan iki siyah adamı ağırlamakta. Farklı hafıza merkezleri arasındaki deneyim akışının hangi göstergeler üzerine bina edildiğini araştıran sanatçı, şu günlerde Arab Baharı’na tanıklık eden post-kolonyal dönemin döngüsel atmosferine ince bir selam veriyor. Bu karşılıklı iki imge gibi, ikilik üzerinden sıfırı arayan Damla Tokcan Faro'nun kadınları soyut bir zaman örgüsünde konuşlanıyor. Bulduğu hazır Art deco siluetlerini kullanan sanatçı bir araya getirdiği yaşlı ve genç kadınının 'kim'liklerini ve 'nerede'liklerini düşündürtüyor. Bu arayış izleyiciyi aynı fikrin tezahürü bir başka ikiliğe götürebilir: Merve Çanakçı, siyahlı beyazlı tanıdık bir Hello Kitty nevresiminde idealize edilmiş kedi portresinde tekil bir kediyi, bir tekiri resmediyor. İkisi de gerçek olmamakla birlikte, resmedilmiş bir tekir, seri üretimde basılmış bir kedi idealinden daha tek, daha kendine has, daha az aynı olabilir mi? Öte yandan m60 adlı silah, belki nevresim kadar seri üretilen ve dağıtılan bir nesne, bir başlangıç ve bitiş olabilir mi aynı anda? Erdal Duman'ın m60'ı, homojenleşen coğrafyalarda tarihin bittiği nokta olarak sıfıra bir cevap niteliğinde.

Figürlerini birbirleri ve etrafıyla çelişkide, adeta yoklukta resmeden Onur Gülfidan belki de tüm işlerinde bağlamdan bağımsızlaşmış figürler yaratarak bir sıfır noktası aramakta. Bu kez üst üste ilişkilendirdiği iki tuval arasında, seçenin beklentilerinde ve seçilenin vaatlerinde, her noktada sıfırlanan ve yeniden başlayan bir politik gündemle. Gökçe Er'in iki karakteri ise vaatlerini bulmuş bir dünyadan kaçmışlar gibi. "Her şey sıfır noktasına geldiğinde bir de ondan kaçma durumu ortaya çıkar" diyor sanatçı, "Kaçılan güzel, izole, az önce terkedilmiş bir yer..."

İnci Furni'nin noktayı kaçırmış personası ise -birçok eserinden aşina olduğumuz astronotu- başını kolları arasına kapıyor; tüm ikiliklerin ve anlam katmanlarının döngüsü aksine, sıfırdaki dünyasından kalkıp, gemilerini batırmaya gelmiş, tam tersi istikamette.

İki arada bir deredelikten, var olmak ile yok olmak arasındaki sonsuz döngüden, dön dolaşlardan, git gellerden yorulanlara bir nefes... Sıfır Noktası 13 Eylül'de artSümer'in Karaköy'deki yeni galeri mekanında izleyici ile buluşuyor.

.....................................................................................

POINT ZERO / 13 September - 19 November 2011

Artist: Antonio Cosentino, Ceren Oykut, Damla Tokcan Faro, Erdal Duman, Gözde İlkin, Gökçe Er, İnci Furni, Merve Çanakçı, Onur Gülfidan, Tayfun Serttaş

artSumer's opening exhibition in Karaköy is Point Zero, an exhibition conceived by the artists. Point Zero, simultaneous with the biennial, is a reference to the agenda that changes every two years: between exploration and conditioning, on the line between forgetting and remembering. It is about stories that lost their protagonists with neutralized centers and interrupted history with its people.

The artists included in the exhibition engage with the two extremes; sometimes with antagonism, sometimes a detached singularity, corroding the concept of zero. Ceren Oykut performs an archaeological dig of Yarımburgaz Cave, one of the oldest sites in Istanbul. A non-existent area in a blind spot, buried under layers of buildings, timeless, placeless, in the void. Antonio Cosentino takes the viewer to an imaginary space... The cliffs described by Ahmet Hamdi Tanpinar in his novel Huzur [Serenity]. Cosentino re-produces this narrative, changing the characters' names in the same but different space, searching for a feeling of closeness that is also distant, coping with produced identities and set perceptions... Gözde İlkin asks this question with her state ID, by ruining its legitimacy. Between the mother's name and the father's name, blue and pink, single and married, how much of the identification has been pre-determined by social, sexual and religious norms? She exposes the in-between area in which there is no recording. A moment where the identification has been zeroed, a moot point.

Tayfun Serttaş, who works with roots and origins, history and historical narratives, brings two strollers to Istanbul from Beirut, dating back to the first quarter of teh century. The strollers that the French used on Beirut's streets during the years of colonialism, now host two black men doing a tug of war. The artist, who researches the indicators on which experiential flows between different memory centers are constructed, subtly greets the post-colonial cyclical atmosphere now witnessing the Arab Spring. In parallel to the two images that confront each other, Damla Tokcan Faro seeks zero in dualities, situating women in an abstract web of time. The artist, who utilizes Art deco silhouettes that she found, makes the viewers think about the identities and whereabouts of old and young women. This search can take the viewer to another expression of the same idea, another duality: Merve Çanakçı's familiar black and white Hello Kitty quilt has an image of an idealized cat, a tabby cat. Although both are not real, could a singularly represented cat be more precious, more unique than a mass-produced cat? On the other hand, could an m60, a gun, mass-produced and distributed as widely as a quilt, be a beginning and an end at the same time? Erdal Duman's m60 is an answer to the end of histories in homogenized areas.

Onur Gülfidan, who paints figures who are in contradiction with each other and their surroundings, who exist in voids, seeks a point of zero by creating figures that are emancipated from context. This time, the artist has a political agenda that is zeroed and re-started, in the two canvases he positions on top of each other, the expectations of the chooser, the expectations of the chosen. Gökçe Er's two characters seem to have escaped a world in which they found what was promised to them. The artist says, "When everything comes to the point of zero, there is a situation of escaping that. The escaped is beautiful, isolated, a place just abandoned..."

İnci Furni's persona who missed the point—the astronaut we recognize from many of her other works—puts his head between his arms; he is going in the opposite direction, away from all dualities, all layers of meaning, leaving his world at zero, seeking to sink his ships.

A breath of air for those who are tired from the in-betweenness, existence and destruction, endless cycles, go-arounds, tides of back and forths. Point Zero meets viewers in artSumer's new gallery space in Karakoy on September 13th.

artbeat

Becoming İstanbul

Becoming Istanbul explores contemporary Istanbul through an interactive database of over 400 media. An up-to-date collection of artists’ videos, photography series, documentaries, news reports, cartoons and architectural projects, the database is organized according to 80 concepts that instrumentalize typical discourses relating to the city and suggest new points of view. Its media include the visual productions of artists and researchers who have problematized actors and phenomena typically disregarded in urban discourse, as well as the declarations of decision makers involved in Istanbul’s current transformations.

The exhibition’s structure is far from linear. Each viewer may chart his or her own course through the database, making each experience of Becoming Istanbul original. The internal dynamics of the database’s content as a whole, not visible in individual navigations, will also be interpreted by Burak Arıkan in a work deciphering the relationships between concepts and time.

The conceptual framework of Becoming Istanbul was set by Pelin Derviş, Bülent Tanju and Uğur Tanyeli in 2008. Designed by Evren Yantaç and scripted by Hüseyin Kuşçu, the Becoming Istanbul database can be accessed at http://database.becomingistanbul.org/, where viewers may determine their course even before the exhibition’s opening.

The graphic and spatial design of these projects, to be presented on SALT Beyoğlu’s second and third floors, is carried out in collaboration with design firms Project Projects and Superpool. The design solutions allowing the Becoming Istanbul database to be viewed individually or collectively are also intended to enrich the experience of viewers. Keep in mind that some of the media will only be available during the exhibition at SALT Beyoğlu.

Emel ile Batı Beyrut'da küçük bir mola

Son 5-6 aydır inboxumdan büyük obsesyonum yok. Sabah göz kapaklarım henüz açılmamışken başlayan ve gece aynı göz kapaklarım önüme düşene kadar hınca hınç devam eden sayısız müsabaka. Fonda, parmaklarım ve klavye tuşları arasındaki hızdan üreyen hep o aynı tıknaz melodi. Bazen kendimi piano çalıyormuş gibi kandırıp eğlenmeyi denesem de, klavyem piano değil. Çıkarttığı seste aslında hiç güzel değil. İnsan hayatının her döneminde tanıklık edilemeyecek türden bir yoğunluk sınavından geçiyorum. Gün boyunca yüzlerce adres arasında gidip gelen sayısız iş takibi içerisinde kaybolurken dün aniden düştü mail boxuma, küçük bir ileti. Emel Beyrut'a gitmiş, derken aklına ben gelmişim. Benim Beyrut notlarım. Gerçekte çok az taslağı son haline getirip buradan paylaşabildiğim yüzlerce Beyrut notundan birisi, vesile olan bize. Tanışmıyoruz gerçekte Emel ile.. Anladığım kadarıyla dönmüş ve de bir şekilde adresimi bulup, kısa bir mail atmış. Başlığı BEYRUT;

BEYRUTA GİTTİĞİMDEN BERİ ÇARPILMIŞ GİBİYİM. GİTMEDEN ÖNCE NE O COK ÖVÜLEN GECE HAYATINI, NE ZENGİNLİĞİNİ, NE TURİZMİNİ MERAK ETTİM.(HEPSİNE DAHA KOLAY BİÇİMDE TR DE ULAŞABİLECEĞİMDEN EMİNİM)

12 YIL ÖNCE SEYRETTİĞİM BATI BEYRUT FİLMİ ÇOCUK AKLIMLA BENİ DERİNDEN ETKİLEMİŞTİ.

NE DİYEYİM.

ÜRPERTİ ÇOK TARİF EDİLEBİLEN BİR HİS DEĞİL, YALNIZ ''ÜRPERTİ'' YETER BİR TARİF DEĞİL.. O OTELİN KARŞISINDA DURURKEN TAM OLARAK NE DÜŞÜNDÜĞÜMÜ BİLMİYORUM BULANIK, AMA NE HİSSETTİĞİMİ BİLİYORUM. GÜRÜLTÜ, ÇOCUKLAR.. GECE..

YAZIN TAM OLARAK HİSLERİME TERCÜMAN OLDU.
http://tayfunserttas.blogspot.com/2010/05/yklan-beyrut-yaplan-beyrut.html

Önce ne olduğunu anlamayıp çok hızlı okudum. Adresi tanımıyorum. Yakın dönemde Beyrut'a giden arkadaşlarımdan ve onların arkadaşlarından hiçbirisinin adı değil Emel. Bir mola verdim. Kendime güzel bir kavhe hazırlayıp tekrar okumalıydım, bu kısacık notu. Öyle yaptım, hem de yanında bir sigara yaktım. O oteli, Batı Beyrut'u, Sabra ve Şatilla'yı, çok kereler bedenime battığını hissettiğim dikenli telleri ve Doğu Akdeniz'in zeytin gözlü oğlanlarını düşündüm. Düşünürken, ağlamışım yine farkına varmadan. Zamanlar daracık olsa da, unutmalar çok hızlı oluyor. Birkaç ay öncesine dair unuttuğum ne varsa, zihnimi bir anda orada buluverdim. Günün en beklemediğim saatinde, sayısız monoton yazışmanın orta yerinde, önce küçük bir şaşkınlık geçirtip ertesinde derin bir mola verdirdi bana, Emel. O bilmiyor ama ben, Batı Beyrut'u yıllarca kere izledim. Aynı şehirleri aynı duygularla anlayan ve hisseden insanlar arasındaki ruh dili ne güzel. Duygudaşlık ne güzel.

Bir blog ne işe yaramalı diye çok düşündüm bu blogu açmadan önce. Birçokları sanatçı blogu diye izlemeyi tercih etse de, aylarca burada sanat dışında herşeyi konuştuğum çok oluyor.. Çünkü benim sanatçı portfolyom değil bu blog. Kaldı ki gündelik hayatta bile "sanatçı olmakla" pek ilgilenmeyen ben, blogumu bir dizi davetiye, imaj, sergi bülteni ve artistik enformasyona hapsedecek halde değildim. Çok daha rastlantısal bir yöntemdi kurmak istediğim. Çok daha içgüdüsel. O nedenle gerektiğinde buradan küstüm, buradan kavga ettim, buradan şikayet ettim, buradan sevdim ve de buradan hatırlattım. Şimdi bir "sanatçı blogundan" beklenmeyecek geri dönüşler alıyorsam, ne mutlu bana. Blogları soğuk cv duvarları olmaktan çıkartıp, bazen onlara hissederek yazmak ve de sadece yazmak ne güzel.

Teşekkürler bu derin mola için Emel.

Kalfayan Galleries presents Tayfun Serttaş

Kalfayan Galleries
Tayfun Serttaş - The Other The Other and Beyond

At ReMap3, Kalfayan Galleries will present a solo show of the performance video of Tayfun Serttaş titled ‘The Other The Other and Beyond’ (2005).

Tayfun Serttas’s performance video “The Other The Other and Beyond” (2005) is composed of recordings in thirty buildings that have been abandoned by Istanbul’s minorities. These forsaken buildings in the city’s historical centers, with their sculptural silhouettes, hold a special place in the urban memory although they are no longer in use. Legal battles persist over the property that was once owned by the Greek, Armenian and Jewish communities of Istanbul. Simultaneous to the video, cooking and sharing in homage to an old ceremony, the artist explains:

“Allegory, as a visual and literary method, is based on the representation of situations, people and objects in different forms through fiction. The main difference between this fiction and other fictions is that it refers to itself in the most indirect way by creating coherence outside the story which it tackles. And in situations where it is impossible for the narration to be direct, allegory steps in as a necessary mechanism rather than an artistic choice.”

“The Other The Other and Beyond is a decryption that I dedicate, based on selected details of my personal life history, to all personal life histories. It belongs to the projection of my personal struggle against an opposite allegory of a historical reality that for many years I was permitted to fictionalize only allegorically. ”

Artist, writer and researcher Tayfun Serttaş (Born in Turkey, 1982) lives in Istanbul and Bodrum. His installation-focused work is often formed of the multilayered engagement of various media including ready-mades, found objects, sculptures, videos, photographs, artist’s books and drawings around a documentary theme. The artist graduated from the Istanbul University Social Anthropology Department in 2004 with a thesis on “Urban Anthropology”. He completed his masters at the Yıldız Technical University Art and Design Faculty Interdisciplinary Art program in 2007 with a thesis titled “Photography And Minorities In Istanbul In The Context Of Modernism And Cultural Representation”. Since 2000 he has taken part in numerous academic projects, both in Turkey and internationally. Themes he works on include urban anthropology, social gender, the cultural heritage of the other, the critique of civil society, the sociology of everyday life, minorities, urban transformation, sex workers, immigration and change, socio-political strategies and minor politics. Residencies: AIF Residency Program, Arab Image Foundation (2011, Beirut , Lebanon); Accented Residency Program, The Delfina Foundation (2010, London, United Kingdom); Istanbul Artist Residency Program, Platform Garanti Contemporary Art Center (2009, Istanbul, Turkey)

"Orient"